آیا به دنبال خرید کفش های جدید برای فروشگاه خود هستید؟ در کفش الف ترید عمده  https://aleftrade.ir/ می توانید طیف وسیع و وسیعی از انواع کفش های قابل تصور و در هر رنگی که می خواهید پیدا کنید. می توانید هر چیزی از دمپایی ساده گرفته تا کفش پاشنه بلند شیک را با قیمت های عالی پیدا کنید. بنابراین اگر به دن...

این متن اولین مطلب آزمایشی من است که به زودی آن را حذف خواهم کرد. مرد خردمند هنر پیشه را، عمر دو بایست در این روزگار، تا به یکی تجربه اندوختن، با دگری تجربه بردن به کار! اگر همه ما تجربیات مفید خود را در اختیار دیگران قرار دهیم همه خواهند توانست با انتخاب ها و تصمیم های درست تر، استفاده بهتری از وقت...

این متن دومین مطلب آزمایشی من است که به زودی آن را حذف خواهم کرد. زکات علم، نشر آن است. هر وبلاگ می تواند پایگاهی برای نشر علم و دانش باشد. بهره برداری علمی از وبلاگ ها نقش بسزایی در تولید محتوای مفید فارسی در اینترنت خواهد داشت. انتشار جزوات و متون درسی، یافته های تحقیقی و مقالات علمی از جمله کاربر...

خرید دمپایی عمده اگر به دنبال دمپایی عمده فروشی برای بزرگسالان هستید میتوتنید از کانال عمده فروشی دمپایی تهیه کنید ، ما همچنین طیف وسیعی از دمپایی های مردانه و زنانه را داریم که از کاربردی تا زیبا را شامل می شود. دمپایی های آقای ما راحت و سنتی هستند و در عین حال شیک هستند و دارای انواع آستر پشمی، آر...

این چند وقت که نبودم یکی دو نفر تقریبا هر روز سر زدن. یعنی کیا می تونن باشن؟

می خواستم اسمش رو بذارم کفش، بیان نذاشت. گفت باید پول بدی. من هم در جوابش سطح توقعاتم رو پایین آوردم و به دمپایی رضایت دادم.پولمم گذاشتم جیبم که بیان دلش بسوزه.:در حال در آوردن زبان برای یک سامانه الکترونیکی:

می خواستم اسمش رو بذارم کفش، بیان نذاشت. گفت باید پول بدی. من هم در جوابش سطح توقعاتم رو پایین آوردم و به دمپایی رضایت دادم.پولمم گذاشتم جیبم که بیان دلش بسوزه.:در حال در آوردن زبان برای یک سامانه الکترونیکی:

کلمه ای که در دو انگشت بالاتر ملاحضه می کنید، به افرادی اطلاق می شه که اصولا لایک گر هستند. اینجور آدم ها اصولا یک مطلب می بینن که "بی تو زندگی رو نمی خواهم اصن..." می زنن، لایک، میان پایین تر نوشته" برو به درک، اینجوری اصنم بهتره..." دوباره می زنن لایک. :) کلا آدم های خوبی هستن و جز تایید کردن کا

سلام علیکم خب به سرم زده که دیگه اینجا ننویسم. از قدیم ندیم ها همینجوری بودم که همه راه ها رو برعکس می رفتم. اوّل شروع کردم به کتاب نوشتن، بعد داستان کوتاه، بعد به رول نویسی کشید کارم و آخرش دارم شاید آخرین کلماتم رو توی یک وبلاگ می نویسم. نمی دونم که من چپکیم یا دنیا اینجوریه، مهمه؟ گمون نکنم.

راستش دو سه سالی هستش که دیگه عید نیمه شعبان بهم نمی چسبه، یه کمی فکر کنیم که این عید چیه و چرا خوشحالیم؟ واقعا این که به آدم بگن یه چیز خیلی خیلی خوب و هدیه بزرگ هست که متاسفانه لیاقتش رو نداری، چون نه اون نه قبلیاش، از تو و قبلیات خیری ندیدن و این

کلمه ای که در دو انگشت بالاتر ملاحضه می کنید، به افرادی اطلاق می شه که اصولا لایک گر هستند. اینجور آدم ها اصولا یک مطلب می بینن که "بی تو زندگی رو نمی خواهم اصن..." می زنن، لایک، میان پایین تر نوشته" برو به درک، اینجوری اصنم بهتره..." دوباره می زنن ل

با کلّه رفتم تو شیشه! این جمله فوق رو در نظر بگیرید به عنوان یک پرولوگو، خب، ظهر از جلا بلند می شید و با هزار و یک فکر "ولش کن بابا! این زبانه حذف نمی کنه..." مبارزه می کنید و قصد می کنید که بابا آخر هفته است و آخرین کلاسه! برم راحت شم. بعدش هم می ب

تو وبلاگ گردی هام چیز هایی می بینم که یه چیز هایی رو نشونم می ده که نمی شه سرت رو بندازی پایین و از جفتشون رد بشی. این آدم ها برای دوست داشتن خدا، خدا بودنش براشون کافی نیست. پ.ن: از پست های کوتاه خوشم نمی آد. پ.ن2: جـــــــان من، چرا بذاریم رو اینقدر غلط می نویسن! ای خـــــــدا!

امروز داشتم فکر می کردم... کاری که گمون کنم جدیدا خیلی از مد افتاده باشه. جدیدا مردم ترجیح دادن به جای فکر کردن حس کنن. حس کنند که یه چیزی کم دارن، یه چیزی اضافه دارن، حس کنن باید یه جایی باشن، حس کنن که این کارشون درسته، حس کنن که فلان مطلب غلطه و

به نام خدا سلام، امیدوارم که خوب باشید. امروز یکی از اون روزهای بود که احساس خستگی بهم دست داد؛ نه از اون روزهایی که کلی کار سرم می ریزه و آخرش بعد از خستگی و لهیدگی مفرط با یک لبخند ولو می شم، نه. از اون روزهایی بود که با وجود میلیارد ها چیز خوبی ک

سلام علیکم. امیدوارم که حالتون خوب باشه و خوشحال باشید، چرا من تقریبا هفتاد درصد کارهایی که به احتمال هشتاد و شش به بالا می تونم درشون موفق بشم رو خیلی ناگهانی ول می کنم؟! معمای لاینحلی هست این موضوع. البته به گمونم ریشه در کودکیم داره و مربوط به مه

خب، در ابتدا باید بگم که اصولا نمی دونم سیناپس چیه به جز این که احتمال می دم یک سری رشته عصبی باشن که مغزما ازشون تشکیل شده. این جمله عنوان متعلق به یکی از دوسـ... نه، آشنا! بله متعلق به آشنایی هستش که من خیلی چیز ها ازش یادگرفتم، بعضی مستقیم و بعض

حکایت امروز من و این حال ناخوشی که نمی دونم از کجای وجودم سر در آورده، حکایت غریبی نیست.همه ما یه اژدهای آتش افکن تو وجودمون داریم که گه گاه هوس آتیش بازی به سرش می زنه... ببینید، دلم گرفته و گاهی که دلم می گیره ناخودآگاه دلم می خواد شعر بگم. نمی دو

گاهی یک سری چیزهای ساده، چه قدر عجیب به نظر می آن! دو سه بار اسم خودتون رو که تکرار بکنید، کم کم براتون بی معنی می شه. بیشتر که تکرار بکنید، ترتیب کلماتش به هم می خوره. همینطوری پیش می رید که فقط ازش یک آوا باقی می مونه که یکهو یک نفر به همون اسم ص

تو اینترنت دارم می گردم... گشنه ام شده. دنبال یه چیزی می گردم دانلود کنم، بخورم. :|